به گزارش شمس آباد؛ درحالیکه در دهه‌های گذشته همیشه تصور می‌شد اگر قرار به شکست رکورد ۶ طلای جهانی و المپیک عبدالله موحد باشد، حتما یک آزادکار این کار را انجام می دهد، اما این حمید سوریان مرد وزن اول کشتی فرنگی بود که با کسب ۶ مدال طلای مسابقات جهانی و طلای المپیک ۲۰۱۲ لندن، عنوان پرافتخارترین کشتی‌گیر تاریخ ایران را از آن خود کرد.

سوریان که استارت قهرمانی‌هایش را از سال ۲۰۰۵ در بوداپست زد، در سال‌های متوالی در اردوهای تیم ملی و مسابقات جهانی و المپیک حضور داشت. او در المپیک ۲۰۰۸ پکن هم می‌توانست یکی از طلایی‌ها باشد اما به تبعِ وضع ناآرام کشتی، او هم مثل سایر ملی‌پوشان شکست را در بیجینگ پذیرا شد تا امروز تنها یک طلای المپیک در کارنامه داشته باشد.
 قهرمان تهرانی کشتی فرنگی که به عنوان یک سبک‌وزن‌، همواره کیلوهای زیادی از وزن بدنش را کم می‌کرد تا برای شرکت در مسابقات سروزن برسد، سال گذشته به سختی در سومین میدان گزینشی،‌ سهمیه حضور در المپیک را به دست آورد و درحالیکه کارشناسان کشتی نسبت به افتخارآفرینی مجدد او در ریو در تردید بودند اما به عنوان پرافتخارترین ورزشکار ایرانی به المپیک سومش رفت و البته ناکام بزرگ کاروان ایران در ریو ۲۰۱۶ بود.
 بعد از این شکست، سوریان از کشتی فاصله گرفت، بی‌آنکه رسما اعلام خداحافظی کند. بعد از ابراز تمایل امید نوروزی برای بازگشت به تیم ملی، این شایعه در فضای مجازی پیچیده که سوریان هم قصد بازگشت دارد. 
حسن رنگرز دارنده دو مدال طلا و نقره جهان که سال ۲۰۰۵ جای خود را در وزن اول تیم ملی به حمید سوریان داد، در این باره به خبرنگار روزنامه پیروزی گفت: «بعد از اینکه کشتی فرنگی به یکباره بعد از المپیک همه سرداران مدال آور خود را از دست داد، به شخصه امیدوار بودم شرایط به گونه‌ای شود که لااقل به صورت تدریجی این ستاره‌ها را از دست بدهیم. سوریان، نوروزی و رضایی می‌توانند به کادرفنی هم مدد بکنند، ضمن اینکه همیشه اعتقاد دارم و باصراحت در مورد حمید سوریان می‌گویم که فکر نمی‌کنم دیگر در آینده هم بتوانیم شاهد ستاره‌ای چون سوریان در وزن اول کشتی فرنگی با همه شاخص‌های فنی و این حجم از مدال باشیم. به همین دلیل معتقدم اگر او به این اجتماع‌بندی رسیده که دنیای قهرمانی را کنار بگذارد باید به نحوی شایسته و درخور از او تجلیل کرد.» 
صحبت‌های خبرنگار پیروزی دیلی با حمید سوریان را در زیر می‌خوانید: 
– این‌روزها در محافل کشتی، همه جا صحبت از بازگشت شماست. 
خودمم از دوستان شنیده‌ام، اما هیچ حرفی در این‌باره نزده‌ام. 
– همه دوست داشتند قهرمانی چون سوریان با آنهمه افتخار، در شرایط بهتری از کشتی برود. به خاطر همین خیلی‌ها می‌گویند کشتی به شما پایان خوشتری بدهکار است.
 من اینطوری فکر نمی‌کنم. شما همیشه نسبت به تلاشی که می‌کنید، مزد می‌گیرید. خصوصا اینکه دنیای قهرمانی همیشه پرفراز و نشیب است. البته خودم دوست داشتم به شکل دیگری پایانم رقم می‌خورد. دوست داشتم در ریو نتیجه می گرفتم که مردم را خوشحال می‌کردم. 
– همین انگیزه‌ای می شود که بار دیگر به کشتی برگردید؟ 
من کشتی را دوست دارم، همه زندگی‌ام کشتی بوده ولی خب بیش از یک سال است که تمرین نکرده‌ام. برای بازگشت نیاز به انگیزه، انرژی، جوانی و توان زیادی دارم. 
 – البته معمولا این بازگشت های دوباره به دنیای قهرمانی توام با نتیجه نبوده.
 نه همیشه اینطور نیست. اگر کسی با تمام وجودش برگردد، پایه کارش نیایش باشد، قطعا نتیجه هم می‌گیرد. یعنی اینکه برگردی و دوباره نتیجه بگیری، بعید نیست، اما خیلی سخت است. 
– شما به واسطه سال ها تجربه حضور در سطح اول کشتی جهان، از سختی های این مسیر به خوبی شناخت دارید. 
کاملا به ورزش قهرمانی و کشتی مشرفم. خصوصا اینکه بعد از المپیک ۲۰۱۲ لندن هم یک سال استراحت کردم و بعد دوباره به کشتی برگشتم. البته آن زمان وضعیت فرق می کرد. هم اینکه یک سال از دوری‌ام از تمرین گذشته بود، انگیزه بیشتری داشتم و جوانتر بودم. امروز هم انگیزه‌ام کمتر است، با توجه به ۳۲ سالگی، توان و انرژی کمتری دارم. 
– اینکه بخواهید به رکورهای بهتری در تالار مشاهیر کشتی دنیا برسید، انگیزه کمی است؟
 برگشتن کار سختی است. آنهایی که با این انگیزه دوباره به دنیای قهرمانی برگشته‌اند بستر برای ادامه راه برای‌شان فراهم‌تر از من بوده، حالا نمی‌دانم این حرف درست باشد الان بگویم یا نه، اینجا یک مقدار نامهربانی ها بیشتر است.
 – پس دلخوری‌هایی دارید؟ 
به هر حال وقتی مسیر ورزش قهرمانی را انتخاب می‌کنی، یعنی هدفی را برای خودت تعریف کرده‌ای و خوب و بدش را می‌پذیری. کشتی ورزشی دوست‌داشتنی و البته نامرد است چون رشته‌های انفرادی اینطور هستند. هم روزهای خوشش را می‌بینی و هم روزهای سختش را. 
– می‌شود گفت المپیک ریو سخت ترین سال ورزشی‌تان بود؟
 بله. با توجه به تجربه‌ای که داشتم و به پختگی‌ای که در کشتی رسیده بودم، انتظار می رفت عملکرد بهتری در ریو داشته باشم. – حالا با همه این شرایط این روزها در فضای مجازی دائما صحبت از بازگشت شماست. حقیقتا از فضای مجازی دورم و اصلا خبر ندارم چه می‌گویند و چه می‌نویسند. اصلا این اخبار را رصد نمی کنم اما برای بازگشت باید توانمندی و انگیزه های خودم را ببینم. به هر حال من سال ۲۰۱۴ وقتی دوباره تمریناتم را آغاز کردم روزهای خیلی سختی بود. به نوعی باید همه وقت، انرژی و زندگی‌ات را هزینه کنی که شاید بشود و شاید نشود.
– درواقع یک ریسک بزرگ است.
 بله، با شرایط سنی من که حدودا ۱۵ سال از زندگی‌ام را وقف کشتی کردم، ریسک بزرگی است. در این مدت از مسائل شخصی زندگی ام عقب افتادم. و نشد درست به خانواده، فعالیت‌های اقتصادی و تحصیلی‌ام برسم. حالا به تازگی درسم را در مقطع دکترا شروع کردم و این چالش جدید زندگی‌ام هست.
– نمی‌خواهید با مربیگری خود را به چالش بکشید؟ 
هنوز در این زمینه به اجتماع بندی نرسیده‌ام قطعا نمی توانم از کشتی گسستن باشم. این تنها کاری است که کاملا به آن تسلط دارم و می‌توانم در حد و اندازه خودم مدد کننده باشم. چند ماه پیش هم کار مربیگری را در یکی از باشگاه های جنوب شهر تهران آغاز کردم اما به خاطر درگیری‌های زندگی و مسافت فرصت نشد این کار را ادامه دهم. 

پیشنهاد ویژه :   شمس آباد نیوز : آهنگری: آیا همه تیم‌های بدهکار منحل شده‌اند

این خبر را به اشتراک بگذارید :